migdałowy

Ot takie monochromatyczne serce.

Dziecie skończyło rok, więc pora wrócić. Nie znaczy to, że czasu mam więcej, wręcz przeciwnie. Czasem jednak znajduję wolną chwilę na zrobienie kilku krzyżyków. Wybieram raczej małe prace, bo lubię coś kończyć i zaczynać nowe.

W czasie mojego blogowego urlopu odwiedzałam oczywiście Wasze blogi i podziwiałam prace jakie powstają. Poza tym uzbierałam masę wzorów, któych NIGDY nie wyszyję :) bo życia nie starczy, a piękne są. Póki co, przygotowuję aparat do robienia nowych zdjęć, nie tylko haftów. Może uda mi się "obfocić" naszą podlaską zimę gdyż jest szczególnie uciążliwa w tym roku. Do pracy jeździmy po lodzie, a kto wie, może jutro wcale nie dojedziemy.

Po prawie rocznym blogowym urlopie pora wrócić.

Praca nad rybakiem trwa. W związku z tym, że muszę zrobić pewne opracowanie, które jest nieco pracochłonne, koniec pracy nastąpi w bliżej nieokreślonym terminie. A robótka wygląda tak

A tak wygląda zima u mnie. Śniegu jest dużo i szkoda, że Młoda nie może jeszcze sankami jeździć albo lepić bałwana.

Jak już pisałam kanwa i muliny, które niadawno do mnie dotarły mają być użyte di wyhaftowania Rybaka. Właśnie zaczęłam a efekt mojej pracy jest następujący:

Nogi już są. Obrazek haftuje się dość przyjemnie niemniej jednak praca przy robótce jest przerywnikiem. Teraz głównym moim zajęciem jest mamusiowanie.  Dlatego też haftujęw czasie gdy Młoda śpi.

Wczoraj do drzwi zadzwonił pewien pan i przyniósł paczkę, a w niej same super rzeczy. W ubiegłym tygodniu zamówiłam w internetowej pasmanterii pare drobiazgów i oto są już u mnie. Co prawda zamówienie nie do końca takie jak miało być ale trudno. Pan z pasmanterii Niteczka zadzwonił i wszystko wyjaśniliśmy. Jestem bardzo zadowolona zarówno z zamówionych rzeczy jaki i z obsługi klienta. Miło i profesjonalnie. A teraz czas na prezentacje:

A oto co powstanie z zakupionych materiałów

To "Le pechur" Nimue, spodobał mi się ten obrazek i postanowiłąm go wyszyć. Zobaczymy jak mi pójdzie może z czasem do rybaka dołącza elfy i krasnale Nimue?

Póki co nie mam czasu na nowe robótki. Dzieciątko ma się dobrze ale jednak wymaga bliskości mamy, w nocy też :). Jeżeli w dzień mam sposobność zmróżyć oko robię to. Poza tym obrona pracy dyplomowej zostałą przełożona z grudnia na najbliźszą sobotę więc i pouczyć się muszę, żeby źle nie wypaść przed szacowną komisją. A do tego wszystkiego goni mnie termin z pewnym opracowaniem, którego część powinna powstać najlepiej do soboty. Czyli generalnie brak czasu na wszystko.

A teraz moja osobista refleksja sobotnia. Rano, około 8, postanowiłam pójść do sklepu po chleb. Dzień był piękny, do sklepu mam jakieś 100 metrów. Malutki śnieg pruszył sobie a z kominów domów leniwie leciał dym, lekki mróz szczypał nos. Krajobraz bajkowy, ziemia przypruszona, nikogo dookoła, moje ślady na śniegu były jedyne. Nawet samochody nie jeździły. Śielanka, cisza, no cud miód. Weszłam do sklepu poszłam po chleb i w tym czasie do sklepu wtargnęło dwóch zataczających się z lekka kolesi. Dlaczego o tym piszę? Bo nie dość, że zakłucili moją zimową sielankę, to jeszcze zaczęłam się zastanawiać jak można być na"gazie" z samego rana. Wyszłam se sklepu. Czar prysł. Samochody jeździły, niewiadomo skąd wzięli się inni ludzie. Było już dużo śladów na śniegu.